NorgeStorbritannia

 

Illustrasjon: Ole

.

H I N K E S P E L

Av Barbro Vanvik, Stavanger

Det var vår, i loftå og tì for Fygaren og Paradis,
sjøl om det ude på Mosvattene fremdeles låg is.
Det fysta me jentene fant, var ein flade hinkestein,
ein så skjeinte gått avgåre, når me hopte på et bein.

Guttane, sykla rondt oss, mens de bånn gass ga,
og fåretrakk ikkje ei einaste mina, då ein av di sa:
”Hos ”Flinten” i Hillevåg, ligge det kvitt i kvitt,
av koppar og tallerknar, så kan brukas tè kritt!”

Me jentene fniste, men svarte di raskt igjen:
”Ja, då kan dokker vel henta någe med hjem?”
Så fòr ”rytterane” på ”hestane”, ut  for å røva,
for me jentene, hadde satt di på ei store prøva.

Og då ”ryttarene” kom hjem, med flintalastå si,
konne me jentene, ikkje aent enn å beondra di.
Så teinte me opp streger på kryss og tvers,
mens me dabba med ball, og fremførte vers.

Sånn holt me på tè seien kvellen, denne vårdagen,
men plutselig kom ein sinte nabomann ud i hagen:
”Se å få vekk alt det hvide fra fortauet mitt,
og gi meg alt dere har igjen av fiangsekritt!”

Me vågde ikkje å gjørr eller sei någe der og då,
men fant ud at me alligavel hjemøve konne gå.
For om nabomaen oppførte seg sånn år itte år,
skò an ikkje få ta fra oss, den fyste gleden av VÅR!

.

 

Illustrasjon: Ole


Les hele saken >>